آرشیو نیم‌نما؛ روزنامه صبح وب

از ما بعيد است. از ما كه در برگزاري مراسم شب هفت آغاسي خيابان امزامزاده طاهر كرج را تا ساعت ها بندآورديم، از ما كه او را مردمي و محبوب ناميديم...

 

زهرا باقری شاد، روزنامه

 

 

وقتي  به تماشاي ازدحام جمعيتي كه در مراسم شب هفت مرحوم نعمت الله آغاسي شركت كرده بودند ايستاده بودم ، تصور نمي كردم  محبوبيت و مردمي بودن اين خواننده ايراني را كسي بتواند زير سوال ببرد. تصور نمي كردم كسي بتواند ترانه هاي او را هرچند عوام پسند و ساده ، به مضحكه بگيرد. اما مسعود ده نمكي اين كار را كرد.

اخراجي هاي دو  هم حرف تازه اي جز هجو و خنده  دربر نداشت . انتظاري جز اين هم از ده نمكي نمي رفت . او كه در اخراجي هاي يك ، تير خلاص را به سمت قهرمانان اين سرزمين نشانه رفته بود در اخراجي هاي دو، اردوگاه اسيران را براي نمايش طنازي هاي تكراري  گروه كثيري از بازيگران انتخاب كرد و براي به وجود آوردن فضاي نشاط بيشتر ، صداي آغاسي را به عنوان چاشني طنز برگزيد. مسعود ده نمكي بار ديگر به مدد طنز ذاتي اكبرعبدي و شيرين كاري هاي شريفي نيا و امين حيايي و به مدد محبوبيت برخي ديگر از هنرپيشه ها يكه تاز ميدان بود و هرچه خواست گفت. صدام را يزيد كافر ناميد كه لذت برديم و بر حسب حس انتقام جويي ، دلمان خنك شد. بعثي ها را مشتي وحشي زنباره جلوه داد كه تاييدش كرديم  و به حماقت هايشان خنديديم. و گفتيم همه اينها را اگر هم خصمانه و غيرهنرمندانه مي گويد حق مي گويد.

اما وقتي « واويلا ليلي » آغاسي را ترانه محبوب عراقي ها معرفي كرد كه به وسيله آن اسيران ايراني را شكنجه روحي مي داند ، ما باز هم خنديديم. به رقص هاي ممتد اسيران ايراني مقابل فرماندهان عراقي با صداي آغاسي خنديديم و انگار نه انگار كه خودمان هم بارها و بارها با واويلا ليلي رقصيده ايم ؛ در امنيت كامل و در نبود عراقي ها.

صحبت بر سر اخراجي ها نيست. شايد بهتر بود درباره اين فيلم و چون و چرايش سنگ هايمان را خيلي پيش از اينها وامي كنديم . از ايدئولوگي همچون ده نمكي بعيد نيست كه قلم را  سر و ته به دست بگيرد و براي خنداندن مردم فكرش  به بيشتر از هجوياتي چون باد شكم به جاي بمب شيميايي قد ندهد. اما از ما بعيد است. از ما كه در برگزاري مراسم شب هفت آغاسي خيابان امزامزاده طاهر كرج را تا ساعت ها بندآورديم. از ما كه او را مردمي و محبوب ناميديم و بارها و بارها به بازگويي صالحات باقياتي پرداختيم كه از او به جا مانده بود.

 

از ما بعيد است كه به  خنديدن ها و قهقهه زدن هايمان دلخوش كنيم و بي هيچ اعتراضي از كنار اين مساله بگذريم كه جايي گوشه اي از اين سرزمين، يك هنرمند ايراني دستمايه توهين و افترا قرار گرفته است. آن هم در فيلمي كه با سرود « اي ايران » به پايان مي رسد و سراسر از شعارهاي وطن پرستي كارگردان پر است. از ما بعيد است ؛ اما اتفاق مي افتد.

اتفاق را اتفاقا كارگرداني رقم مي زند كه سابقه خوبي هم جز در گرياندن ما ندارد اما اينبار هدف را خوب نشانه رفته است كه ما بليت مي گيريم ، به سينما مي رويم و دو ساعت به اخراجي هاي دو مي خنديم و فراموش مي كنيم كه در اين ميان چه يادها و چه خاطره ها كه لگدمال مي شوند.

 

 

نوشتن نظر

Your Contact Details:

نام:

ایمیل: اعلام نکردناعلام کردن

آدرس سایت:

نظر:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

Message:

Security

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.