شايد اگر كلاه قرمزي و پسرعمه زا و آقاي مجري نبودند تهيه كنندگان برنامه هاي كودك ناچار مي شدند به اين فكر بيفتند كه سر بچه ها را با پسرشجاع گرم كنند.تنها كلاه قرمزي ، آبروي تلويزيون ايران را خريد
زهرا باقری شاد، روزنامه
نوروز 88 هم با تمام طراوت طبيعي و ذاتي خود نتوانست در روند توليد برنامه هاي تلويزيوني ايران تغييري ايجاد كند ؛ ديگر حتي از تغييرات فصلي هم كاري ساخته نيست. وقتي هشدارهاي مكرر كارشناسان و صاحب نظران عرصه رسانه اي درباره كيفيت پايين برنامه هاي توليدي رسانه اي كشور سال هاست كه به در بسته مي خورد، نمي توان در آستانه سال نو از دست اندركاران توليد اين برنامه ها انتظار معجزه داشت. قدر مسلم اينكه معجزه هم نمي تواند صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران را از دام بي برنامه گي و تحجر نجات دهد.
شايد اگر كارگردانان و توليدكنندگان خوش فكر برنامه هاي كودك ، امسال دست به كار نمي شدند و به تهيه سريال كلاقه قرمزي نمي پرداختند ، هيچ چيز ، حتي وفور فيلم هاي سينمايي تكراري و تاريخ مصرف گذشته هم به فرياد شبكه دوي سيما نمي رسيد. تنها جمع صميمي كلاه قرمزي و پسرخاله بودند كه به اتفاق عروسك هاي جديد توانستند دست كم براي يكي دو ساعت در روز با برنامه هاي متنوع شبكه هاي خارجي و ماهواره اي به رقابت بپردازند.
هرچند كه برنامه تفريحي - ورزشي مردان آهنين هم از سوي ديگر پاي ثابت برنامه هاي شبكه سه بود اما اينبار مرد دوهزار چهره بود كه به عنوان تنها برگ برنده سريال هاي نوروزي حرف اول را در ميان برنامه هاي نوروزي شبكه سه مي زد . به اين ترتيب شايد بد نباشد كه مسوولان صدا و سيما طنازي هاي مهران مديري و خلاقيت ها و صميمت هاي ايرج طهماسب و حميد جبلي را بيش از اين ارج بنهند و حالا كه تعطيلات نوروزي به پايان رسيده صميمانه از اين هنرمندان سپاسگزار باشند كه در وانفساي توليد برنامه هاي تفريحي و فرهنگي رسانه اي در بهار 88 تنها نمره مثبت را نصيب صدا و سيما كردند.
شايد اگر كلاه قرمزي و پسرعمه زا و آقاي مجري نبودند تهيه كنندگان برنامه هاي كودك براي پر كردن اوقات فراغت كودكان در تعطيلات نوروزي ناچار مي شدند بيش از اين به آرشيو كارتن هاي دهه هاي گذشته رجوع كنند و به اين فكر بيفتند كه سر بچه ها را با پسرشجاع گرم كنند. هرچند كه به نوعي شاهد اين اتفاق بوديم و گاه و بيگاه پخش كارتن هاي قديمي همچون نل ، بل و سباستين ما را شگفت زده كرد با اينهمه جاي شكرش باقي است كه كار به پخش مجدد علي كوچولو و كارتن هاي سال هاي آغازين دهه 60 نرسيد.
مسوولان و متوليان فرهنگي صدا و سيما نه تنها تلاش نكردند در آستانه سال نو كيفيت برنامه هاي توليدي را يك پله ارتقا بدهند بلكه سليقه فرهنگي مخاطبان را با پخش سريال هايي چون عيد امسال و ماه عسل بيشتر به شوخي گرفتند. اين روند البته به افزايش تعداد مخاطبان شبكه هاي خارجي كمك مي كند كه اتفاقا پر مخاطب ترين آنها هم براي ايرانيان شبكه هاي عربي زبان هستند كه به پخش فيلم هاي سينمايي روز دنيا مي پردازند. با اينهمه در اين سوي مرزها و در شبكه هاي داخلي هنوز با سليقه مخاطبان شوخي مي شود و به نظر مي رسد متوليان رسانه ملي خوش دارند با ادامه اين روند در پخش برنامه هاي بهاري ، نوروزهاي متوالي را دور هم به خنده بگذرانند.
شايد اگر كارگردانان و توليدكنندگان خوش فكر برنامه هاي كودك ، امسال دست به كار نمي شدند و به تهيه سريال كلاقه قرمزي نمي پرداختند ، هيچ چيز ، حتي وفور فيلم هاي سينمايي تكراري و تاريخ مصرف گذشته هم به فرياد شبكه دوي سيما نمي رسيد. تنها جمع صميمي كلاه قرمزي و پسرخاله بودند كه به اتفاق عروسك هاي جديد توانستند دست كم براي يكي دو ساعت در روز با برنامه هاي متنوع شبكه هاي خارجي و ماهواره اي به رقابت بپردازند.
هرچند كه برنامه تفريحي - ورزشي مردان آهنين هم از سوي ديگر پاي ثابت برنامه هاي شبكه سه بود اما اينبار مرد دوهزار چهره بود كه به عنوان تنها برگ برنده سريال هاي نوروزي حرف اول را در ميان برنامه هاي نوروزي شبكه سه مي زد . به اين ترتيب شايد بد نباشد كه مسوولان صدا و سيما طنازي هاي مهران مديري و خلاقيت ها و صميمت هاي ايرج طهماسب و حميد جبلي را بيش از اين ارج بنهند و حالا كه تعطيلات نوروزي به پايان رسيده صميمانه از اين هنرمندان سپاسگزار باشند كه در وانفساي توليد برنامه هاي تفريحي و فرهنگي رسانه اي در بهار 88 تنها نمره مثبت را نصيب صدا و سيما كردند.
شايد اگر كلاه قرمزي و پسرعمه زا و آقاي مجري نبودند تهيه كنندگان برنامه هاي كودك براي پر كردن اوقات فراغت كودكان در تعطيلات نوروزي ناچار مي شدند بيش از اين به آرشيو كارتن هاي دهه هاي گذشته رجوع كنند و به اين فكر بيفتند كه سر بچه ها را با پسرشجاع گرم كنند. هرچند كه به نوعي شاهد اين اتفاق بوديم و گاه و بيگاه پخش كارتن هاي قديمي همچون نل ، بل و سباستين ما را شگفت زده كرد با اينهمه جاي شكرش باقي است كه كار به پخش مجدد علي كوچولو و كارتن هاي سال هاي آغازين دهه 60 نرسيد.
مسوولان و متوليان فرهنگي صدا و سيما نه تنها تلاش نكردند در آستانه سال نو كيفيت برنامه هاي توليدي را يك پله ارتقا بدهند بلكه سليقه فرهنگي مخاطبان را با پخش سريال هايي چون عيد امسال و ماه عسل بيشتر به شوخي گرفتند. اين روند البته به افزايش تعداد مخاطبان شبكه هاي خارجي كمك مي كند كه اتفاقا پر مخاطب ترين آنها هم براي ايرانيان شبكه هاي عربي زبان هستند كه به پخش فيلم هاي سينمايي روز دنيا مي پردازند. با اينهمه در اين سوي مرزها و در شبكه هاي داخلي هنوز با سليقه مخاطبان شوخي مي شود و به نظر مي رسد متوليان رسانه ملي خوش دارند با ادامه اين روند در پخش برنامه هاي بهاري ، نوروزهاي متوالي را دور هم به خنده بگذرانند.
نظر ها (16)
-
|2009-04-04 08:15:38 مریمبی جهت نیست حتی وزیر آموزش و پرورش چندی پیش [url]گفته بود شنیده ام بی بی سی فارسی برنامه های جالبی دارد!
پ. ن. ظاهرا باید می شد اینجا توی کامنتدونی لینک خبر را گذاشت. ولی نشد. دوستان فنی بشتابید.
لینک اظهارات آقای وزیر:
http://www.fardayema.com/20090318100/1387-12-28-15-20-29.shtml
-
|2009-04-04 10:09:00 ممرد دو هزار چهره که از همه مزخرف تر بود! رسما ملت را اسگول کرده بودن
(بدین وسیله اسگول شدن خودمان را به وسیله جناب مدیری ارج می نهیم)
-
|2009-04-04 17:01:20 مصطفیالبته من اصلا اعتقاد ندارم که کلاه قرمزی برای کودکان ساخته شده بود. نوع شوخیها و مهمانهاش و حتی میان پرده هاش همه حکایت از این داشت که مخاطب هدف بزرگسالان هستند.
ولی واقعا معرکه بود.
-
|2009-04-04 18:57:04 رقیه شهبازیباز هم کلاه قرمزی .خوش به حال خودمون که حداقل کارتون درست و حسابی می دیدیم.
-
|2009-04-05 04:17:27 احمدببینید یک نکته ای در مقایسه کلاه قرمزی و مرد هزارچهره هست که نباید فراموش بشه.
مرد هزار چهره بیش از آنکه موضوعی هنرمندانه باشه، به دلیل زدن حرفهایی که مردم دوست دارند بشنوند مخاطب داره. مخصوصا اینکه زده شدن این حرفها از تلوزیون کم سابقه هست. تصور کنید به یک نفر اجازه بدهند رئیس جمهور رو در تلوزیون مسخره کنه. به نظر من اون آدم هرچی بگه مخاطب داره و طرفدار پیدا می کنه. ولی برنامه ای مثل شبهای برره اینطور نبود. اون برنامه بن مایه هنری داشت و خلاقیتی در طرح و بازی بازیگرانش بود که محبوبیتش تابع شرایط خاص زمان و مکان نداشت.
برای مقایسه بهتر فرض کنید که رسانه ها در کشور ما آزاد بشوند و دهها شبکه تلوزیونی بتونن هرچی خواستن بگن و هرکسی رو خواستند دست بیندازند. در آن حالت دیگه موضوعی مثل مرد هزار چهره و ده هزار چهره اصلا جذابتی نداره، چون اینها حرفهای روز جامعه هستند و مردم در کوچه و بازار هم می توانندبشنوند. همین الان هم شبکه های لوس آنجلسی طرفدار چندانی ندارند ولی اگر کسی یک دهم اون حرفها رو در تلوزیون ایران بزنه حتی ممکنه از شدت محبوبیت رئیس جمهور بشه.
بر این اساس برنامه کلاه قرمزی یک ذات هنرمندانه و خلاقانه درش هست که اساسا نون هنرش رو می خوره و موفقیتش ربطی به رانت حاصل از اعمال محدودیت برای دیگران نیست.
به همین دلیل هم هست که با نظر خانم باقری در متمایز بودن برنامه ای مثل کلاه قرمزی کاملا موافقم.
-
|2009-04-05 05:27:05 عباس ناصریاحمد جان!
با ایده ات موافقم. مقایسه ی جالبی بین مرد هزار چهره و برره انجام دادی و به نظر من هم همینطور است که می گویی. ولی نکته اینجاست که کلاه قرمزی که قرار است دو-سه نسل را بخنداند و مدیری که یک-دو نسل را، هم اگر نباشند آیا کسی رویکردی به تلویزیون خواهد داشت؟
مساله اینه که تلویزیون آبروی نصفه و نیمه ی امروزشو مدیون 5-4نفر ایده پرداز خلاق دهه ی قبله که اگه نداشت همینو، مردم مجبور بودن سر از رسانه های بیگانه ی "دشمن" دربیارن. به نظرم از این بابت صداو سیما هرچی به مدیری و جبلی و طهماسب بده کم داده! آبرو چقدر می ارزه؟!
-
دقت كرديد كارتونهاي جديد تلويزيون همه اش موجودات عجيب و غريبه كه معلوم نيست آدمن يا حيوون يا آدم فضايي؟ و همه اش جنگ و جدال و ....باز خوش به حال خودمون كه كلي خاطره داريم از پسر شجاع- خونه مادربزرگه-بنر-دختري به نام نل- حنا-باخانمان و...آخه تا وقتي كه پولهاي مفت رو صرف ساختن كمدي يوزارسيف مي كنن ديگه جايي نمي مونه واسه كارتون..اصلا بچه ها چه نيازي دارن به اين حرفها!!!
-
|2009-04-05 12:01:33 محمد ایزدخواهتا وقتی ساخت برنامه نه مدیریت قوی یک شخص بلکه رابطه پر وپیمون فرده ..دیگه چه توقعی میتونیم از داشتن برنامه های با پیش زمینه فرهنگی داشته باشیم ...مگر چند سال صبر کنیم تا اقایون تجربه کنند و صاحب سبک بشوند اونوقت اگر فکرشون باز شد تازه اگر .... و نسل کوچولوی ما همون جور کوچولو مونده بود یک فکری برای تربیتشون میکنند
خدا این طهماسب وجبلی را از ما نگیره ...
-
|2009-04-06 12:28:13 محمد علی رمضانی - الغریق یتشبث بکل حشیشامسال کارتون کلاه قرمزی به نظر من یک افتضاح بود. Eurocentrism که می دانید چیست. امسال کلاه قرمزی در کنار لحظه های خنده اش Tehrancentrism مضحکی بیش نبود. مخصوصا با آن پسر عمه زا و رو شدن هویت کلاه قرمزی و پسر خاله که تا قبل از عید امسال تا آنجایی که من می دانم فاقد ملیت و قومیت بودند و امسال مثل اینکه نشان می داد که همه از قومیت لری (به نظرم یکی از شریفترین و نجیب ترین اقوام ایران) تشریف دارن و اومدن در تهران فرهنگ تهرانی نصف و نیمه به خود گرفتن و به اصطلاح متمدن شدن و تا حد مجریگری (کلاه قرمزی و پسر خاله) ارتقا یافتن اما زبان پسر عمه زا هنوز برای متمدنان تهرانی قابل فهم نیست و باید طی طریق کنن تا به این مراحل برسن.
صدا و سیما امسال با فیلمهای مزخرف و برنامه های مسخره اش مثل اینکه دیگه ناچار شده بود اینطوری خودشو از غرق شدن نجات بده.
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
